Leest De Dikke van Dale en schrijft brieven aan vuilnismannen en presidenten

Waar is iedereen? Alleen wonen op de Uithof

De verhuizing van de vertrouwde schimmelbouwval op de Goeman Borgesiuslaan naar de Casa Confetti op de Uithof is even slikken. Naja, niet even slikken – er zit eerder een prop ter grootte van een droge spons in mijn mond.

Afgelopen week reed ik een aantal keer op en neer met de auto. Mijn zusje en haar vriend kwamen ook even kijken. Ze wisten niet hoe snel ze weer weg moesten zijn. “Leuk hoor, best gezellige kamer,” zeiden ze. Later bekenden ze dat ze op deze plek alle vrolijkheid van het leven zouden verliezen, maar mijn stemming niet wilden bederven.

Wolf in schaapskleren

De confettiflat is een wolf in schaapskleren. Een bunker met een verjaardagstafelkleed er over gedrapeerd. Of, zoals in de woorden van de vriend van mijn zusje: “net een parkeergarage.” Omdat mijn toekomstige inkomen iets te hoog is om in aanmerking te komen voor huurtoeslag, betaal ik bijna 700 euro voor de verwarmde parkeergarage (ik schreef eerst per ongeluk ‘verwarde parkeergarage’, dat had ook gekund).

Parkeerplaatsen zijn er gek genoeg nauwelijks. Er stond vanochtend een oude Mercedes op een van de gereserveerde plaatsen voor een huisarts. Een brief aan de binnenkant: een meisje was ziek naar huis gegaan, kon de auto nergens kwijt en had daarom de auto hier gezet. Zodra er een andere plek vrij was – zou ze de auto op een andere plaats parkeren.

Het excuus aan de binnenkant van de auto was niet voldoende. Aan de buitenkant zat een wielklem. Ziek zijn is natuurlijk geen reden op een beetje compassie te rekenen. Ze had haar auto overigens ook op mijn gang mogen parkeren, hier is meer dan genoeg plek.

Ik ben hier nu een kleine week en ik heb nog geen koffieapparaat, geen koelkast, geen kookstel en geen wasmachine, maar wat ik vooral mis zijn mensen. Er schijnen hier minimaal 500 studenten te wonen, maar ik zie ze nooit. Ik ben vandaag op onderzoek uit gegaan, maar uit de eerste resultaten concludeer ik dat ik de enige ben.

Ik geef nog niet op. In de hal hang ik een brief op.

Brief aan de bewoners van de Casa Confetti

Hooggeachte (mogelijke) bewoners van de Casa Confetti,

Ik ben sinds een kleine week bewoner van de Casa Confetti, maar ik ben tot op heden geen levende wezens tegengekomen. Nu ziet de buitenkant van deze flat er ten opzichte van de andere gebouwen op de Uithof nog fleurig uit; van binnen is het net een parkeergarage. 

Nu vind ik het niet zo erg om in een parkeergarage te wonen, maar ik ben een paar keer door het gebouw gelopen en ik kan niemand vinden. De Uithof loopt daarnaast rond 17.00 uur leeg en er blijft  vooral stilte over. 

Ik heb zelfs geen overlast van feestjes. Mijn vraag: waar zijn jullie? Jullie mogen best een beetje stampen, meezingen met muziek – of deze gewoon aanzetten.

Graag wil ik mijn onderzoek ‘leeft er iemand in de Casa Confetti?’ positief afronden.  Ik zou het daarom erg waarderen als je een reactie achterlaat, dit hoeft niet uitgebreid te zijn: een teken van leven is genoeg.

 Hartelijke confettioerknalgroetjes,

David

 

 

 

Verder Bericht

Vorige Bericht

4 Reacties

  1. Elise 8 februari 2017

    Hey David!

    Ik lees af en toe je blogs en ik zie dat je in casa confetti bent komen wonen. Ik woon daar ook sinds kort (heb je brief nog niet ontdekt) en idd het is erg rustig, maar als mensen tegenkom praten ze wel tegen me. Maar waarom ik hier n reactie post: ik zie dat je nog eea nodig hebt, ik heb nog een koelkast (tafelmodel) waar ik graag vanaf wil en die je dus zo mag meenemen, dus als je interesse hebt laat maar weten!

    Groetjes Elise

    • David 8 februari 2017

      Ha Elise! Super leuk 🙂 Mijn onderzoek is geslaagd! Ik krijg als het goed is eind deze maand een koelkast, maar misschien is dit handiger. Ik reageer vanavond iets uitgebreider als ik klaar ben met werken! Groetjes!

  2. Tessa 8 februari 2017

    Beste David,

    Wat jammer om te lezen dat je verhuizing naar de Casa op een grote kleurrijke deceptie is uitgelopen! Maar ik kan je geruststellen…we hebben betere tijden gekend! In de gloriedagen van de Casa was er bijna maandelijks een bewonersactiviteit waarbij de alcohol rijkelijk vloeide en jaarlijks is er in de zomer een groot feest op het dakterras met 400 dansende en stampende studenten. Daar hebben vooral de bewoners van de bovenste verdiepingen veel plezier van: spiegels die van de muren komen, serviesgoed dat van tafelt trilt en decibelmeters die rood uitslaan. Afgelopen jaar mochten de benedenverdiepingen ook meegenieten van de feestvreugde toen bezoekers die het feest verlieten elkaar in de hal te lijf gingen met fietswielen en hun neus snoten in de posters die daar hangen. Als dat geen teken van leven is, dan weet ik het ook niet meer!
    Ook heb ik als bestuurslid mails binnen gekregen over allerlei teken van leven: een bewoner die in het trappenhuis had gescheten, een bewoner die een bak met larven voor d’r deur had gekregen, een bewoner die door een andere bewoner was neergehoekt, verdwaalde katten die vastzaten in het trappenhuis etc. etc.
    Ik hoop dat ik je een beetje gerust heb weten te stellen…weliswaar verkeert de Casa momenteel in siësta-modus maar ik weet zeker dat er weer genoeg leven in de brouwerij komt!

    Met kleurrijke groet,
    Tessa

    • David 9 februari 2017

      Hoi Tessa, super bedankt voor je uitgebreide reactie! Ik ben blij te horen dat het dak er hier soms afgaat (of naja, dat er dus vooral veel mensen op staan). Ik ben in ieder geval helemaal gerust, al hoop ik niet een keer ’s ochtends in een bak met larven te stappen :).

Geef een reactie

© 2017 Daavid

Thema door Anders Norén