Leest De Dikke van Dale en schrijft brieven aan vuilnismannen en presidenten

Het onthouden van een stemming tijdens een bizarre vergadering

Vergadering. Meerdere besturen van verschillende wooncomplexen zijn aanwezig.

Paul stopt als voorzitter. Max wordt de nieuwe. Het klinkt als een oer-Hollandse, gemoedelijke bestuurswissel. Dat wordt het niet. Aan de laatste tafel in de vergaderzaal zitten drie mannen. Een met een geruit overhemd. Een boekje ‘statutair recht’ kaarsrecht op de hoek van de tafel. Naast hem zit een man met lange haren. Hij heeft een klein brilletje op zijn neus en lijkt een beetje op Ebenezer Scrooge. Aan zijn linkerhand zit een kleine man. Hij zegt niets. Er liggen stapels documenten met aantekeningen.

Max had tot gisteren laat aan de website gewerkt en daarop alvast gezet dat hij de nieuwe voorzitter zou worden. Hij genoot. Daar had hij hard voor gewerkt. Tijd om naar bed te gaan. Maar in plaats van een beetje roem voor zijn doorzettingsvermogen (hij werd door Paul zelfs een spons genoemd – in de goede zin van het woord spons), begonnen ze vanaf dat tafeltje weer met modder te gooien.

Dat Max voorzitter zou worden, was nog niet écht besloten, en daar viel Scrooge over. Dat was niet het enige waar het drietal over viel. Al kan ik beter duo zeggen, want die ene heeft niets gezegd. Ze vielen over elk woord dat tijdens de vergadering wordt uitgesproken. Een ware buitelpartij.

Ze stemden demonstratief ‘onthouden van stemming’. Wat dat dan ook mocht betekenen. En terwijl andere aanwezigen een hand in de lucht staken, sprak Scrooge: “Ik wil graag een stemverklaring houden.” Scrooge spreekt de caissière aan op bepalingen uit de grondwet als ze per ongeluk de azijn verkeerd scant.

Scrooge haalde dus het bloed onder ieders nagels vandaan vanavond. Het bloed trok zich op een gegeven moment zover terug, dat mensen de hand niet eens meer omhoog kregen. Over elk wissewasje werd een waslijst aan kritische noten gehangen. Over wassen gesproken. Scrooge wast zijn kleren waarschijnlijk met de hand, omdat er in een voetnoot van de gebruikshandleiding van zijn wastrommel wordt verwezen naar een norm van de Europese Unie, die volgens hem niet is vastgesteld volgens protocol 4352. Er was bij die stemmentelling namelijk iemand die stemde met een vinger waarvan de nagel twee millimeter te ver was afgebeten. Handwassen dus.

Alle wangen in de zaal kleurden langzaam rood. Een dappere vrouw besloot er op een gegeven moment wat van te zeggen. Ze probeerde op een voorzichtige manier aan te kaarten dat kritiek goed was, maar dan wel met mate. Een half uur later liep ze van ergernis de zaal uit. Iedereen dacht: ik wil dat ook. Behalve Scrooge en zijn kornuit. Zij waren een werkweek in de stukken gedoken om elk onderliggend kiezelsteentje boven te krijgen.

“Ik lees daar ‘duurzaamheid’, en vraag me af hoe jullie dat definiëren?” Vervolgens gaf de rechterhand van Scrooge zelf het antwoord. “Of weet je soms niet wat dat betekent?” Ze grinnikten luid. De man met het overhemd liep triomfantelijk naar voren. Zijn hand hoog, een glimlach op zijn gezicht. Ze hadden ook een stemverklaring uitgetypt. Een dossier.

Ik ben op een gegeven moment gestopt met luisteren. Ik kon het niet meer aan. Vragen. Nog meer vragen. En nog een. Toen de administratieve overdracht van het Scroogecomplex werd besproken, werd de man pas echt giftig. Een juridische constructie die hem toch wel heel veel deed denken aan verkoop .

Voor mij fluistert iemand: “Was het maar een echte verkoop.”

Jammer genoeg werd daarvoor niet gestemd. Alle handen zouden weer fier de lucht insteken. Met uitzondering van drie slappe handjes, daar aan de laatste tafel.

Die stemming zou ik pas onthouden.

Verder Bericht

Vorige Bericht

Geef een reactie

© 2017 Daavid

Thema door Anders Norén