Leest De Dikke van Dale en schrijft brieven aan vuilnismannen en presidenten

Bach op de fiets

De kastjes boven het aanrecht zijn vier maanden na mijn verhuizing van de Goeman Borgesiuslaan naar de Uithof nog nagenoeg leeg. Het zijn grote kasten, er gaat veel meer in dan ik heb. Ik heb twee koffiebekers, een paar glazen en ongeveer vijf borden.

En dat terwijl de kasten ruimte bieden aan een adellijk servies. Verder staat er brood op de plank, twee zakken droge pasta, pindakaas. Omdat ik niet weet waar ik het allemaal laat, heb ik maar een tweedeling gemaakt. De linker kast gebruik ik voor de lekkere dingen. De rechter kast is overig.

Links liggen nu sinaasappelen, thee en de rest is op. Zo gaat dat met deze kast. In de rechter kast rijst, bloem en pasta. Daar kom ik nooit. Ik heb de eerste maanden uit protest tegen mijn eigen verhuizing geprobeerd om huiselijkheid te weren; maar langzamerhand zijn er toch foto’s aan wanden verschenen.

Boodschappen heb ik een keer besteld. Er kwam een elektrisch autootje en ik kon een week lang keuzes maken over eten. De radijzen raakten over datum en ik combineerde een halve bloemkool met volkorenpasta.

Het is hier muisstil. De deuren op de gang klappen soms, minder vaak dan het ijzer van de fietsenstalling onder mij. Die deur piept eerst, alsof je een dier op de staart trapt, en ik weet nu precies wanneer hij in het slot kletst.

Er verschenen lekkageplekken en ik was het water dankbaar. De witte muren, er was geen kleur in te bekennen. Ik schrok van de roestkleurige nieuwkomers, maar heette ze van harte welkom.

In de weerkaatsing van het glas aan de overkant zie ik mijn buren vaker dan in het gebouw. Ik zou graag eens met ze ruilen om te zien wat ik reflecteer.

Verderop staat een halve boom, en daar zingen vogels ’s ochtends in. Het is niet meer dat ik me niet thuis voel, dat kost maar een paar minuten op de fiets. Dan zit je in de bossen van Rhijnauwen of langs de Kromme Rijn. Ik zag er laatst een schildpad duiken en ik wilde hem vangen. Hij leek gelukkig, dus ik heb hem laten gaan.

Op vrijdag- of zaterdagnacht fiets ik door het centrum van Utrecht, over Janskerkhof en de Neude. Dan luister ik naar Bach om een surrealistisch schouwspel te creëren van mensen die lijken te zwalken op klassieke muziek: een romantische komedie.

Zeven jaar inschrijftijd levert geen mogelijkheid tot verhuizen op. Het is tijd voor een ontsnappingsplan. Want wie heeft met wachten ooit een huis gevonden. 

 

 

 

 

 

 

 

Verder Bericht

Vorige Bericht

Geef een reactie

© 2017 Daavid

Thema door Anders Norén