Inschrijven in het bel-me-niet-register doe je met een kaartje

Het bel-me-niet-register is zoals iedereen weet een farce. Zodra je gewezen wordt op je rechten door de telefonist(e), stop je met luisteren. Een gedaagde bij een showproces van Stalin had nog sterkere rechten, dan de rechten die voortvloeien uit dit telefoonregister. Onder producten, bestellingen, aanbiedingen, proef- pakketten en abonnementen staan nu diep verscholen vinkjes die de inhoud van het bel-me-niet-register wegvagen. Denk ik. Want ik word keer op keer gebeld. Zo ook vandaag.

Ik heb een lange tijd als outbound telemarketeer gewerkt, tijdens mijn laatste jaar van de middelbare school en ken het klappen van de zweep. Outbound betekent dat je mensen ‘koud’ belt en ze vervolgens ‘warm’ maakt voor je product.

De targets, de soms bemoeizuchtige commerciële supervisors die je op alles afrekenen (maar zelf geen telefoontje aanpakken) en de collega’s, waarmee ik het heel goed kon vinden. We zaten in hetzelfde schuitje. Een hele dag bellen met mensen die niet luisteren, je een uur aan het lijntje houden door heel geïnteresseerd te doen en uiteindelijk hard in lachen uit barsten. “Je denkt toch niet dat ik serieus op je aanbod inga?”. Vaak werd je uitgescholden. Vermoeiend werk en lastig ook.

Klanten die vervelend waren, zette je op ‘niet gesproken’, zodat hij werd teruggebeld en dat deed elke collega dan natuurlijk. Bij onverstaanbare mensen koos je voor ‘spreekt geen Nederlands’. Dat is pas een bel-me-niet-register. Hele vriendelijke en grappige mensen zetten we ook op ‘onverstaanbaar’. Dus als je niet meer gebeld wilt worden: gewoon een fantasietaal uitslaan, of super aardig doen.

Goed, het is dan ook geen welzijnswerk. Op een gegeven moment weet je binnen een fractie van een moment wanneer je iemand kunt scoren (door de intonatie, de reactie op een vraag die je stelt enz.) en ze in te pakken met een warme deken van overtuigingskracht. Soms knaagde dat aan je morele besef. Iemand die geen nee kan zeggen, zat nu vast aan een contract van een half jaar. Een assertieve persoon sluit echt wel een abonnement af: op eigen initiatief.

Ik werkte daar omdat ik geld moest verdienen: voor kleren en voor benzine in mijn scooter. Maar er werken veel verschillende mensen op een klantenservice. Ik gaf ooit juridisch advies aan een moeder die haar dochter was verloren als gevolg van een verkeersongeluk. Ze werkte op een callcenter en werd om een nietszeggende reden op staande voet ontslagen: ze had haar targets niet gehaald. Haar contract liep nog maandenlang door, maar haar rechtsbijstandsverzekering kon de zaak niet oppakken omdat het maximale volgens de polisvoorwaarden was bereikt. Ze stond voor me aan de balie en ik schreef voor haar een brief die ze naar haar werkgever kon sturen.

Een tijdje later werd ik gebeld door een collega. Ik zat inmiddels op een andere locatie. De werkgever had gereageerd. Het loon zou worden doorbetaald tot het einde van het contract en de vrouw werd vrijgesteld van werkzaamheden. Ze was langsgekomen om me te bedanken. Ik ben nog steeds blij, dat ik dit – in ieder geval iets – voor haar heb kunnen doen en dat ze speciaal terugkwam om me te bedanken. Deze mensen werken op een klantenservice.

Aan de telefoon. Ze vraagt of ik een upgrade wil van mijn abonnement. Ze is vriendelijk en ik wijs het aanbod af. “Ik moet u wijzen op uw rechten (..) Ik onderbreek haar. “Mag ik uw adres?”, vraag ik.

img_5003

wat is de zin van het leven?

abcdefgh