De wekker gaat. Het is half zeven, maar eigenlijk kwart over zes. Mijn wekker staat altijd een kwartier voor. Of twintig minuten. Of dertien. Op deze manier kan ik genieten van extra minuten snoozen. En als ik dan uit bed stap, blijk ik altijd onverwacht nog een paar minuten over te hebben. Na een paar weken moet ik een kwartier bijstellen, anders trap ik er ’s ochtends niet meer in.

Snoozen

Voordat ik ga slapen, houd ik de minute knop van de wekker ingedrukt en kijk ik niet hoeveel minuten ik er de volgende ochtend onvoorzien bij krijg. Zo gaat mijn wekker wel eens 55 minuten te vroeg af. Tien rondes snoozen sloopt je wel.

Vandaag ben ik ‘vrij’. Ik heb veel te doen, maar ik hoef niet om kwart over zeven in de trein te zitten. Een wekker is niet nodig. Die zet ik dan toch graag. In vakanties doe ik dat ook. Dan kan ik extra genieten van het doorslapen.

Ik moet vandaag zo vroeg mogelijk naar de supermarkt om de vuilnismannen eindelijk een keer te bedanken, omdat ze altijd mijn vieze troep ophalen. Je weet namelijk nooit hoe laat ze komen. Een perfecte dag voor een bedankje: de zon schijnt, en ik heb ongeveer acht zakken aan afval verzameld. Overgebleven van mijn verjaardagsfeestje afgelopen zaterdag. Ik heb twee flessen allesreiniger over de vloer uitgesmeerd, maar de vloer plakt nog steeds. Erger zelfs. De incontinente vuilniszakken die ik door de gang sleep, maken het er niet beter op.

Het plan

Het oorsponkelijke plan van een doosje cliché Merci chocolade en een sixpack koud bier laat ik zitten, om twee redenen:

  1. De Merci is op. Het is het vandaag nationale bedankochtend of er worden straks veel mensen ontslagen. Bedankt voor je inzet, hier Merci. Van het team.
  2. Het is tien over zeven ’s ochtends en ik zit aan mijn tax wat betreft ongemakkelijke situaties in een supermarkt in de vroege ochtend. Aan de kassa staan met een sixpackje bier is nog niet zo erg, maar als ik gekoelde blikjes koop, dan kan de kassière niet anders concluderen dat ik deze zometeen lekker in het zonnetje voor ontbijt naar binnentik.

Het wordt een doos Celebrations.

Ik maak een dankpakket. Oppassen met pakketjes achterlaten, dus ik maak hem zo feestelijk mogelijk. Ik moet daarnaast voorkomen dat de vuilnisophalers het verrassingpakketje in de achterbak gooien. Ik denk dat ze zelden kijken of er wellicht nog iets leuks tussen zit. Hij moet een beetje opvallen. Het patroon doorbreken. Dat blijkt makkelijker dan ik dacht. Alles wat afwijkt van vieze, stinkende grijze en zwarte zakken, valt op. De zon schittert. Het doosje ook.

kaartje


Update 12.55 uur: Ze kwamen net langs. Alles ging de vuilniswagen in. Ook het pakketje.

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam tegen te houden. Lees hier hoe jouw gegevens verwerkt worden.