Ik zat opgesloten in een bus met mooie vrouwen

Vanaf nu kun je sommige blogs ook bekijken. Deze blog moet je nog wel even lezen, want ik ben niet zo ver gekomen met voorlezen. Elke zondag een nieuwe!

https://www.youtube.com/watch?v=7Xe3edA1414

Om heel eerlijk te zijn: ik heb geen nieuwe brieven. Ja, ik heb er wel een aantal verstuurd – maar (nog) geen reactie ontvangen. Misschien denk je nu eigenlijk wel: beter ook, ik krijg de rimpels van die brieven. Maar ik heb nu eenmaal nog een aardig lange lijst die ik moet voltooien. Van Grolsch kreeg ik op mijn brief overigens een super leuke reactie. Ik ben met mijn zwager uitgenodigd bij de Grolsch brouwerij voor een bierproeverij in Enschede en een kennismaking. Mega.

We zijn een week verder en dit is een samenvatting van de afgelopen dagen. Met als hoogtepunt mijn nieuwe fietsen.

Mijn nieuwe fietsen

Vorige week was ik het zat dat ik twee weken lang alles lopend deed. Sporten zei ik elke keer af en naar vrienden gaan, werd een hele onderneming. Dat afzeggen van de sportschool vond ik trouwens niet zo erg. Ik ging ook andere dingen afzeggen die helemaal niets met fietsen te maken hebben. De afwas bijvoorbeeld liet ik ook staan. Sorry, geen fiets.

Ik koop graag een nieuw oud barrel als mijn band lek is. De reparatiekosten lopen vaak op tot dezelfde prijs als een nieuwe tweedehands fiets. Mijn zadel was namelijk gebroken, de achterband uit elkaar geklapt, de versnellingen moest ik aandrukken op de derailleur (of iets wat daar in de buurt zit) met mijn rechtervoet. Ik fietste dus op een fiets zonder zadel en met mijn rechtervoet langs het achterwiel op een onderdeel gedrukt.

De blauwe (race)fiets

Op de Amsterdamse straatweg vond ik via Marktplaats een blauwe racefiets. Ik ging erheen. Achterop de fiets bij een vriend. Het bleek een afgetrapt ding. Ik maakte een proefritje. Niets werkte. “Ja het zadel is kapot, de remmen werken niet en ik kan niet schakelen”, zeg ik tegen de verkoper. Niet de ideale start voor een bloeiende relatie. Al had ik er wel een soort vertrouwd gevoel bij. Bij die fiets dus, de verkoper zou ik nog geen lolly uitlenen.

De verkoper schakelt om te bewijzen dat het heus wel werkt en de ketting vliegt eraf. “Ja, maar het is een fiets die ik zo binnenkrijg. En daarom ook deze prijs.” Ik zeg dat ik er geen 85 euro voor ga geven. Voor een vies blauw wrak. “Hij is zo weg hoor”, probeert hij nog. Maar ik ben ook snel weg. Ik wil vluchten van het teleurstellende gekneusde frame met wielen.

De zwarte fiets 

Bij de volgende fietsenwinkel op de Amsterdamse Straatweg vraagt de verkoper wat ik zoek. “Een fiets”, antwoord ik. “Heb je een racefiets?”, vraag ik aan de man. Er staan een paar ongure types in de zaak. Ze kijken ook op alsof ze net onderbroken zijn in een belangrijk gesprek over een nog te plegen roofoverval of liquidatie.

“Nee.” “Een andere dan?”, vraag ik. Ik denk dat ik beter naar coke of een pistooltje had kunnen vragen.

We lopen naar buiten en daar staat een exemplaar voor 95 euro. Pikzwart gespoten (de roest kruipt er al wel weer door), een terugtraprem en een anti-lekband. Ik fiets een meter om mijn onderzoeksplicht als consument veilig te stellen. Hij rijdt. Geen scheef zadel. Ik zit normaal op een fiets. Ik koop hem en krijg ook nog een échte koopovereenkomst. Wegwezen.

Maar ik wil toch nog een racefiets. Een fiets die gelukkig maakt. Niet een die ik kocht om in leven te blijven.

Mijn liefde komt uit Leidsche Rijn

Op Marktplaats vind ik een beter exemplaar. Een witte Peugeot. Zonder prijs. ’50 euro’, mailt de eigenaar terug. Ik haal hem op in Leidsche Rijn. Van z’n vader geweest , piekfijn, op de derailleur na in geheel originele staat. Ik wist niet dat er iets moois in Leidsche Rijn te vinden was. Dat is nu in ieder geval weg. Ik neem een flesje wijn mee, maar die neem ik ook weer mee naar huis, want de man drinkt geen wijn. Maar hij vond het gebaar wel mooi.

Alles ging stuk deze week

Een snelle fiets komt goed uit, omdat de uitlaat van de Ford Ka eraf is gesprongen. Omdat er toch veel stuk gaat in deze week laat ik ook mijn telefoon uit mijn zak de straat opvliegen. De schade valt dit keer mee. Ik mis alleen de rechterbovenhoek van mijn scherm en op wonderbaarlijke wijze kan ik alleen nog foto’s maken met de selfiecamera en dat levert grappige situaties op. Als ik nu ergens een normale foto van maak, moet ik een selfie maken omdat ik anders niet zie of het onderwerp in beeld is.

Omdat mijn laptop tergend langzaam was, formatteerde ik de harde schijf en ik vergat een paar belangrijke mapjes te kopiëren. Dat formatteren is ook iets van deze week, want de SD-kaart van mijn camera stond vol met foto- en filmmateriaal en toen ik het ding vanochtend in mijn camera stopt moest ik deze opeens formatteren. Mijn laptop gaf aan dat hij beschadigd was en alles is nu weg.

Opgesloten in de bus

Ik ben klaar met werken en pak de bus. Door werkzaamheden moet hij omrijden. Het verkeer staat ook vast. Uiteindelijk komen we aan bij de zijkant van het station. Daar staan we ook vast. Bij een tramhalte. Als ik was gaan lopen, dan was ik er al een paar keer geweest. Er zitten opvallend veel mooie vrouwen in de bus. Die zie je er zelden. Ze kijken allemaal ongeduldig naar de tijd en moeten waarschijnlijk ook een trein halen. Ik besluit op te staan en naar de buschauffeur te lopen. Nu kijken de vrouwen ook naar mij. Hij gaat ons redden, denken ze.

Ik vraag de chauffeur of ik er uit mag. Maar dat mag niet. De halte is alleen voor trams. En dit is niet de officiële halte voor het station. Die zit aan de achterkant. Ik zie de spijt in zijn ogen. Ik denk dat hij al vele malen door de werkgever op de vingers is getikt omdat hij tegen alle protocollen in, reizigers op andere plekken dan de eigenlijke haltes uit de bus liet ontsnappen. “Gebukt rennen!”, riep hij dan, zodat een andere chauffeur zijn misstap niet zou verraden. Maar er is toch een verrader geweest die tegen zijn baas zei: hij laat passagiers vroegtijdig uit de bus! Ik druip af en de vrouwen kijken allemaal uit het raam.

We rijden verder tot we na tien minuten aan de achterkant van het station uitkomen. Ik mis mijn trein. En zo dient een brief zich aan. Zeker geen klacht over de chauffeur. Maar gewoon een simpel verzoek aan de baas van de bussen. Laat ons uitstappen! Tijd om een van mijn nieuwe fietsen naar Den Haag te verhuizen.

Geachte directeur van HTM,

Afgelopen donderdag 24 juli zat ik in een van uw bussen. Ik had die van 17.24 uur vanaf Clingendael naar het Centraal Station. Nu heb ik de volgende opmerking.

We waren al een tijd onderweg, door verkeersdrukte en omleidingen en kwamen aan de zijkant van het Centraal Station stil te staan. Ik vroeg toen aan de chauffeur of ik er misschien alvast uit mocht. En ik vroeg het ook een beetje voor iedereen die in de bus zat, want het was super warm en we wilden allemaal graag naar huis (en een paar anderen misschien naar Yoga).

Allereerst een compliment aan de buschauffeur die heel netjes tekst en uitleg gaf, en dat het niet is toegestaan passagiers zomaar uit te laten stappen. De chauffeur neem ik overigens niets kwalijk, want hij keek wel alsof hij ons graag had willen bevrijden uit de sauna. Maar ik denk dat u de regel heeft opgesteld, die vroegtijdig uitstappen onmogelijk maakt.

Nu wil ik u vragen of u toch niet kunt zeggen tegen uw medewerkers dat het soms bij uitzonderingen wel mag. Als er geen gevaarlijke situaties ontstaan en de situatie zich leent om die deuren open te gooien. Ik hoop dat u hier iets mee kunt doen. Ik zou u heel dankbaar zijn. En vele anderen denk ik ook.

Met hartelijke groet,

 

 

wat is de zin van het leven?

abcdefgh